TANCZCIE, TANCZCIE, INACZEJ BEDZIEMY STRACENI
Pina Bande-annonce VF - AlloCiné
Z ciekawosci i z sympatii do zmarlej dwa lata temu Piny Bausch, wybralam sie na film o niej zrealizowany przez Wima Wendersa.
Wim i Pina nosili projekt wspolnego filmu od bardzo dlugiego czasu. Niestety Pina odeszla, a Wim zdezorientowany i pozbawiony muzy, zaniechal dziela.
Co wplynelo na zmiane decyzji? Chec oddania holdu tej niezwyklej choreografce, presja tancerzy, odkryte mozliwosci techniczne 3D?
Film powstal, film o Pinie widzianej przez pryzmat swych tancerzy i o dziele jej zycia.
Jak na realnej scenie , tak i w kinowej sali , zauroczyla mnie.
Estetyka, magia gestow i wywolanych nimi emocji, wyobraznia autorki, wszystko to znalazlo sie na ekranie.
Sfilmowane sa cztery fragmenty baletow stworzonych przez Pine, Le Sacre du printemps, Kontakthof, Café Muller i Vollmond, do ktorych Wim dolaczyl krotkie choreografie interpretowane przez tancerzy, ktorzy w ten sposob oddaja osobisty hold tej, ktora kierowala nimi przez dlugie lata. W kazdym z tancerzy widac slady , ktore Pina wycisnela swym anoreksycznym cialem i bulimistycznym umyslem. Te krotkie taneczne chwile umieszczone sa poza teatralna scena, w miejscach publicznych takich jak ulica, powietrzne metro, parki, sa niezwykle wzruszajace i przepieknie wykonane.
Pomiedzy te elementy wplataja sie archiwalne filmy z Piny w trakcie pracy z trupa oraz narrowane krotkie wspomnienia tancerzy zwiazane z Pina.
Narrowany glos kazdego z nich opowiada o jakims znaczacym dla nich slowie, gescie, spojrzeniu Piny.
Poczatkowo zdawalo mi sie, ze ta czesc dokumentalna byl pozytywna i w miare radosna.
Jednak po kilku dniach refleksji dochodze do przekonania, ze zdaje sie ona udowadniac ogrom pustki, jaka zostawila po sobie Pina. Nostalgia i smutek przemawia z kazdego spojrzenia i kazdego spuszczenia powiek tancerzy.
Mysle, ze film, ktory powstal tak wczesnie po jej smierci, mogl tylko byc przesiakniety wszechobecnym duchem choreografki, a jej trupa taneczna przypominac zdezorientowane laleczki, ktore wykonuja nauczone kroki, wolajac ja o pojawnienie sie w ich snach.
Z niecierpliwoscia czekam teraz na przedstawienie trupy Tanztheater Wuppertal w Teatrze Miejskim. Bedzie to powtorka baletu stworzonego w roku 2009, jako ostatecznego prezentu , ktory nam zostawila.
Czekam, bo chce zapomniec o tym smutku, ktory przemawial przez tancerzy.
Z ciekawosci i z sympatii do zmarlej dwa lata temu Piny Bausch, wybralam sie na film o niej zrealizowany przez Wima Wendersa.
Wim i Pina nosili projekt wspolnego filmu od bardzo dlugiego czasu. Niestety Pina odeszla, a Wim zdezorientowany i pozbawiony muzy, zaniechal dziela.
Co wplynelo na zmiane decyzji? Chec oddania holdu tej niezwyklej choreografce, presja tancerzy, odkryte mozliwosci techniczne 3D?
Film powstal, film o Pinie widzianej przez pryzmat swych tancerzy i o dziele jej zycia.
Jak na realnej scenie , tak i w kinowej sali , zauroczyla mnie.
Estetyka, magia gestow i wywolanych nimi emocji, wyobraznia autorki, wszystko to znalazlo sie na ekranie.
Sfilmowane sa cztery fragmenty baletow stworzonych przez Pine, Le Sacre du printemps, Kontakthof, Café Muller i Vollmond, do ktorych Wim dolaczyl krotkie choreografie interpretowane przez tancerzy, ktorzy w ten sposob oddaja osobisty hold tej, ktora kierowala nimi przez dlugie lata. W kazdym z tancerzy widac slady , ktore Pina wycisnela swym anoreksycznym cialem i bulimistycznym umyslem. Te krotkie taneczne chwile umieszczone sa poza teatralna scena, w miejscach publicznych takich jak ulica, powietrzne metro, parki, sa niezwykle wzruszajace i przepieknie wykonane.
Pomiedzy te elementy wplataja sie archiwalne filmy z Piny w trakcie pracy z trupa oraz narrowane krotkie wspomnienia tancerzy zwiazane z Pina.
Narrowany glos kazdego z nich opowiada o jakims znaczacym dla nich slowie, gescie, spojrzeniu Piny.
Poczatkowo zdawalo mi sie, ze ta czesc dokumentalna byl pozytywna i w miare radosna.
Jednak po kilku dniach refleksji dochodze do przekonania, ze zdaje sie ona udowadniac ogrom pustki, jaka zostawila po sobie Pina. Nostalgia i smutek przemawia z kazdego spojrzenia i kazdego spuszczenia powiek tancerzy.
Mysle, ze film, ktory powstal tak wczesnie po jej smierci, mogl tylko byc przesiakniety wszechobecnym duchem choreografki, a jej trupa taneczna przypominac zdezorientowane laleczki, ktore wykonuja nauczone kroki, wolajac ja o pojawnienie sie w ich snach.
Z niecierpliwoscia czekam teraz na przedstawienie trupy Tanztheater Wuppertal w Teatrze Miejskim. Bedzie to powtorka baletu stworzonego w roku 2009, jako ostatecznego prezentu , ktory nam zostawila.
Czekam, bo chce zapomniec o tym smutku, ktory przemawial przez tancerzy.
Komentarze