POWROT NA NIZINY

Wrocilismy.

Trudno zaaklimatyzowac sie na nowo.

Szok powrotu do duzego i halasliwego miasta byl dosc brutalny.

Przed oczyma jeszcze cudowne gorskie widoki, w uszach jeszcze dzwoni cisza osniezonych stokow, jeszcze czuc na twarzach powiew wiatru, ktory smagal nas, zjezdzajacych w zawrotnych predkosciach z niebieskich szlakow.

Niebieskie trasy byly dla nas calkowicie wystarczajace. Po ponad 15 letniej przerwie, powrot na deski mogl sie odbyc tylko w niebieskim kolorze.

Chociaz, przyznam sie, ze moim osobistym osiagnieciem i sukcesem , byl zjazd czerwonym szlakiem, ale pod czujnym okiem mojego instruktora. Inaczej bym sie nie odwazyla.

Dorosli wrocili zadowoleni. Zmeczeni, ale szczesliwi.

Dziecie wygladalo rowniez na zadowolone. Ku mojemu zdziwieniu, zmeczenie sie go wcale nie imalo.

Podczas , gdy my powloczylismy sztywne po 2 godzinach wysilku nogi, nasza latorosl odzyskiwala energie i byla gotowa na dalsza sportowa czesc programu.

Trudno nadazyc za takim prawie szesciolatkiem.

Wieczory mijaly nam na ogladaniu Star Wars The Clone Wars! Sezon 1 mamy zaliczony.

Ciag dalszy z cala pewnoscia nastapi.

Ostatnie spojrzenia za siebie :