A ZYCIE SIE TOCZY

Najwyzszy czas nadrobic zaleglosci, ostatnie tygodnie dostarczyly nam/mnie duzo nowych wrazen.

Ale zaczynajac od samego poczatku, dawno dawno temu, na stacji Gare du Nord pojawil sie niezidentyfikowany obiekt artystyczny.

Od kiedy sie tam pojawil, stal nieruchomo niczym pomnik. Ale niedawno, przy okazji jednej z licznych wypraw na budowe, mialam okazje, na wlasne oczy zobaczyc go w akcji.

Przy przysparzajacej o dreszcze muzyce, nastepuje iluminacja wnetrzosci , obiekt zaczyna sie poruszac ruchem pionowym w gore, wydzielajac z siebie obloki dymu i niczym Ikar wprawia w ruch swe skrzydlami.

"Tuz, tuz, a poleci" mysle sobie, ale nic z tego. W kulminacyjnym momencie wszystko sie zatrzymuje i obiekt powraca do swego stanu wyjsciowego.

W nastepnej kolejnosci :

Rozpoczal sie nowy sezon teatralno-taneczny w Teatrze Miejskim.

Pierwszy spektakl, doprawdy przysparzajacy rowniez o dreszcze, doprowadzil mnie do konkluzji : zaniechuje prob zrozumienia tanca nowoczesnego i bede sie zadawalac jedynie estetyka, ktora na mnie dziala.

Przewodnia nicia tego przedstawienia byla Pasja wedlug sw. Mateusza autorstwa Bacha, w aranzacji pana Fabrizio Cassol. Powiedzmy , ze muzykom udalo sie wprawic publike w zachwyt, tworzac muzyke z mocnymi akcentami jazzowymi, cyganskimi i latynowskimi.

Na takim podkladzie, trupa taneczna Alaina Platela dala nam wspanialy spektakl, ktorego glownym celem byla sila i jednosc calej grupy , bez przesadniego eksponowania sztuki tanecznej ( ktora z cala pewnoscia posiadaja). Tancerze, muzycy i spiewacy, wspolnie, na scenie, kazdy mogl tanczyc, kazdy mogl spiewac.

Widowisko pelne emocji dla oczu i uszu.

I juz ostatnim, wszakze najwazniejszym wydarzeniem w naszym zyciu , bylo pojawienie sie wlasciciela tejze malej stopki.

Po raz pierwszy jestem prawdziwa ciocia, a Sasza prawdziwym polskim kuzynem, malego Wiktorka Stefana.