38

Tydzien po tygodniu sie spieszy.
Zanim sie zdaze obejrzec za siebie, staje sie starsza, rok znow minal.
Spaceruje sobie po zyciu, tak od jednego zakretu do drugiego. Za kazdym rogiem jakas niespodzianka, mila lub pograzajaca w smutku.
Od czasu do czasu linia prosta, znaki wskazuja, ze mozna dodac gazu, przyspieszyc.
I wlasnie wtedy, na liczniku nastepuje jeden obrot do przodu.
Chcialoby sie sie zahamowac, pokosztowac tych mijajacych chwil, ale nie mozna.
Moze , gdyby jedna mila chwila moglaby trwac wiecznosc, stalaby sie najgorszym koszmarem?
Czy zblizam sie do jakiegos zamierzonego celu?
Chyba nie. W moim zyciu, nic nie jest zamierzone i premedytowane.
Wszystko co sie zdarza jest zbiegiem okolicznosci i kontekstu , w ktorym tkwie. Po uszy.

W zeszlym tygodniu , przechadzajac sie po dawno nie odwiedzanych dzielnicach, trafilismy na wystawe rzezb, ktore w bardzo wymowny choc symboliczny sposob, mowia o niezglebionej naturze istoty ludzkiej.

W Palacu Tokyo trwa BABYDISCO.

Jest to instalacja przeznaczona dla dzieci, ich rodzice widza swiat dzieciecy z zewnatrz,

a z dzieciecego punktu widzenia, wyglada to tak :