NAJDZIWNIEJSZA Z MOICH PODRÓŻY

Jutro będę patrzeć na niebo i na ślady samolotów, a dziś jestem w jednym z nich, i to właśnie on kreśli swoją trasę. Może ktoś aktualnie nas widzi i zadaje sobie to samo pytanie, które zawsze przychodzi mi na myśl : dokąd prowadzą te wykresy na niebie? Pytanie retoryczne. Nie chcę wiedzieć. Wolę aby pozostało otwarte, bez odpowiedzi. 

Prawdopodobnie ten ekspresowy nurek w Polskę nastraja mnie tak nostalgicznie.

Celem tych szalonych 36 godzin był zakup kotki, towarzyszki dla naszego Harry-Pottera.

Znaleźliśmy nasze cudo w Bielsku-Białej, dotrzeć tutaj to nie mały wyczyn. Drugi bohaterski krok to podróż z kotem samolotem !

Tylko nieliczne linie lotnicze dają możliwość przewozu zwierząt na pokładzie. LOT jest jedną z nich. Niestety nie dysponują bezpośrednim połączeniem z południem Polski, i tak lecąc z Paryża do Katowic, musiałam odbyć przesiadkę w Warszawie. 

Na papierze funkcjonowało to pięknie, rach ciach prach i już miałam być u celu. Niestety nie biorąc pod uwagę faktu, ze samolot, jak każdy środek transportu, nie jest niezawodny, i może po ludzku być spóźniony! Spóźnienie ma to do siebie, że wykrada z rąk kontrolę nad sytuacją. I tak w moim przypadku konsekwencją dwudziestominutowego opóźnienia było stracenie połączenia Warszawa-Katowice. 

Co robić w takiej sytuacji? Na nic się zdadzą nerwy, bo fakt jest faktem nieodwracalnym. Najlepiej znaleźć inne rozwiązanie, które zapewni miłe duszy poczucie kontroli.

Miła obsługa naziemna LOT'u zaproponowała dwie opcje : czekać 9 godzin na następne lotnicze połączenie ! lub zniżyć loty i wsiąść do pociągu ... byle jakiego, ściskając w dłoni, zielony kamyk, patrzeć, jak wszystko zostaje w dali - czyżby Maryla Rodowicz przewidziała moją przygodę ?

Wybrałam pociąg. Dzięki tej decyzji znalazłam się na wspaniałym warszawskim Dworcu Głównym, z największą łatwością kupiłam bilet na ekspres do Bielska-Białej , wystawiłam nos poza dworzec i znalazłam się na (prawie) przeciwko Pałacu Nauki i Kultury! No czego więcej chcieć! Taka niespodzianka gratis w podróży to samo szczęście!

Pociąg sobie jechał 5 godzin. Miałam wygodne, siedzące miejsce. Mijałam kolejne stacje, pejzaże, i coraz bardziej zdawałam sobie sprawę, z tego jaka jest dziwna ta moja relacja z Polską. 

Bo do mnie nie przemawia jakoś ten wizerunek aktualnego kraju. Nie porusza mnie to, ze tak bogato, ze nowocześnie, ze europejsko i światowo. Wydaje mi się to takie normalne, takie neutralne, takie jak jakaś maska, która nie pozwala zajrzeć głębiej. Cieszę się oczywiście i ogromnie jestem dumna z tego oblicza, które aktualnie Polska przedstawia. Ma czym zaimponować i zadać klina.

To, co mnie wzrusza i powoduje, że oczy mi się pocą, to te niedociągnięcia, te wady i niedoskonałości , ślady dawnych czasów, bo są dowodami na to, ze ta moja Polska istnieje, że ja z niej pochodzę, ze jestem. To mi daje poczucie przynależności, pochodzenia, korzeni.

Taki powrót do bazy swoich danych :-)

Nie spodziewałam się, ze ta podróż pociągiem wywoła takie nostalgiczne emocje. 

Podróż po Frankę przerodziła się w podróż po uczuciach. 

Na szczęście pociąg dojechał do Bielska-Białej , skończyłam medytować nad przemijalnoscia wszystkiego i osiągnęłam cel tego niesamowitego przedsięwzięcia.

Franka teraz wraca ze mną do Paryża. 

Jak na te nasze pierwszyszych sześć wspólnie spędzonych godzin, mam o niej jak najlepszą opinię.

Franka jest cudownym kotem! Przez cala podróż leżała spokojnie w swojej podróżnej torbie, bez jednego miauknięcia.

Wywołała sensację w obydwu samolotach, a jedna pani stewardesa przyznała się, że rownież jest kociarą, rozgadała się bardzo miło  i wyglądało na to, że najchętniej wzięłaby kotkę na ręce albo jeszcze lepiej, weszła z nią do torby ;-)

Kończymy powoli przelot, faza lądowania i bolących uszu w pełni.

Czeka nas teraz adaptacja w domu , adaptacja Harry Pottera, który nie spodziewa się takiej bulwersacji w swoim życiu.

Franka w podróży.

Tytuł zbędny.

Na Dworcu Głównym w Warszawie

Kamienica Pod Żabami w Bielsku-Białej

Mityczny Reksio.