KIEDY SIĘ MÓWI „NIE”

Podobno pierwszym słowem, którego uczą się dzieci, jest zaprzeczenie „nie”.

Ja zaryzykuję stwierdzenie, że dorosłe życie, także zaczyna się od powtórnej nauki wypowiadania  „nie”.

A może od nauki odwagi na „nie” i na powiązane z nim konsekwencje.

Moje dorosłe życie właśnie się zaczęło.

Odważyłam się odmówić czegoś, co przekraczało moje wewnętrzne peryferie tolerancji.

Stoję teraz nad przepaścią bez dna.

Odkrywam zawrót głowy, który ogarnia kogoś, kto odwrócił się plecami do swej dotychczasowej drogi i zmienia jej kierunek.

Ktoś powiedział, że rozwój , zaczyna się wtedy, kiedy wychodzi się poza granice swego komfortu.

Ktoś inny powiedział , że do szczytu wspina się pod górkę.

Nie wiedziałam jednak, że wszystko zaczyna się z taką boleścią duszy, która jest proporcjonalna do osobistego zaangażowania się w ideę, którą właśnie zniszczono.

Czasem wątpię. Wątpię co chwilę.

W siebie. W swoje siły. Wątpię w życie.

A czasem nabieram wiary.

Kiedy odkrywam tylu życzliwych ludzi wokół siebie. Wtedy nabieram wiary. Uśmiech wraca. Chwilowa amnezja ...

I znów wątpię. I staczam się do tego czerwonego dołu.

Czekam, czekam, mogę tylko czekać, aż ta proporcja się odwróci.

Aż będę częściej się uśmiechać, aż doły bez dna, staną się nic nie znaczącymi dołeczkami, na których się już nawet nie potknę.

Ze szczytu będę miała lepszy widok, jaśniejszy i dalszy horyzont, ze szczytu będę z dumą napawać się przebytą wspinaczką. Na szczycie, ja sama ustanowię, co jest moim nowym komfortem i jakie są jego limity.

Na szczycie, za miliony chwil, w których będę wątpić i na nowo odnajdywać wiarę.

Od teraz, zaczynam wspinaczkę.